تصورات ذهنی که شارژش تمام شده

نواخته شدن سمفونی مردگان زیر میز ولیمه خوران...
نویسنده : صمیه - ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۳/۱٢
 

 

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت          باز آید و برهانتم از بند ملامت

خاک ره آن یار سفر کرده بیارید                  تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریاد که از شش جهتم راه ببستند            آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتی کن           فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای انکه به تقریر و بیان دم زنی از عشق     ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا               کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی        بر می شکند گوشه ی محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم         بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

                                  کوته نکنند بحث سر زلف تو حافظ

                                  پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت...

(حافظ)

...

......

.........

سفرنامه ی تهران _ زنجان

این چند روز که نبودم زنجان بودیم...

سفری یک روزه برای دیدن دختر دایی مادر مامان که تازه از مکه امده بود...

و همه چیز خلاصه می شود به اینکه من متوجه یک نکته ی اساسی شدم که هر چی جوک درباره ی ترک ها ساخته اند درست است...

حالا خوبه به قول بابا به من و خواهرم هم نفری یک چهارم ژن ترکی رسیده...به خاطر همینه بعضی اوقات داغون میشم...

خلاصه مادر دختر دایی مامانم که بهش میگن آبا...شروع کرد با من ترکی حرف زدن...

فک کن من یه کلمه ترکی بلد نبودم و جواب هایی که به سئوالاش میدام کاملا بر حسب تصادف و توجه به لحنش بود...این دیالوگ های من و آبا...

آبا : چطوری سلامتی...(تمام دیالوگ های آبا ترکی بودا...مثلا این یکی می شد کیفی یاخچیدی..؟)

من : بله...(٠لبخند گله گشاد..)درسته...

آبا : دانشگاه چه خبر تموم شد...؟

من : نه بابا کو شوهر...(لبخند همراه با خجالت..)

آبا : خوب الان چی کار میکنی...؟

من : کدوم لیوانه رو بدم اونی که توش چاییه یا آبه...؟

آبا : چند سالت بود...؟

من : نه ، چایی های زنجان یه چیز دیگه است..به به..

آبا : چه خبر کی شوهر میکنی...؟

من : نه مرسی...هنوز دستشویی نرفتم...همین یه چایی بسه...فشار میاد ...

آبا : ترکی بلد سن...(یعنی ترکی بلدی..؟)

من : هان..؟یوخ...(یوخ : یعنی نه...!)

بله....

دارید دو تا ترک بیوفتن به هم چه اتفاقاتی پیش میاد...حالا ممکنه طرف نتونه ترکی حرف بزنه ولی به قول بابا ژن رو که داره...

این سفر با کتاب سمفونی مردگان آغاز شد ...یعنی اولین صفحه کتاب با سوت قطار و حرکتش ورق خورد...

که حتی تا شب زیر میز سالن وقتی برای خوردن ولیمه رفته بودیم هم ادمه داشت...

و انقدر دلم برای آیدین سوخت ...سوخت...سوخت ....

که نفهمیدم چی خوردم...

جایتان خالی غذای مورد علاقه ی من باقالی پلو با گوشت بود...

و جوجه کباب ...

که باقالی پلوش توش دو تا باقالی بیشتر نبود...

خوب کیف باقالی پلو به باقالی های توشه دیگه...من و سننه...

شب رسیدیم خانه تا صبح بیدار ماندیم...

چون انجا دختر یک ساله ای به اسم سانیا بود که هم خیلی ناز و خوشگل و با نمک بود

و خلاصه تا صبح ما با این بچه بازی کردیم...

و صبح هم به سمت تهران برگشتیم...

خیلی خستم...

خیلی گرممه...

یکی بره بالا این کولرو راه بندازه...

تو رو خدا...!