تصورات ذهنی که شارژش تمام شده

w a l l . e
نویسنده : صمیه - ساعت ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱/٢٢
 

 

من بی تو ندارم از چمن حظ                       دور  از سمنت   ز   یاسمن      حظ

بی روی  تو در  چمن  ندارند                       از صحبت هم ، گل و سمن    حظ

بی  قد  تو   نارواست  کردن                       از  دیدن   سرو   و   نارون       حظ

یک ذره نمی فروشم  ای  گل                     تشویش تو من به صد تو  من  حظ

خوش می کند از  دراز  دستی                   آغوش   تو  از  تو    سیمتن    حظ

با حسن طبیعت است کز وی                     با طبع   کنند    مرد    و  زن    حظ

جعد  تو  ذقن  طراز  و  دل  را                     چون تشنه از آن  چه  ورسن    حظ

جز جام که دید از آن دهن کام                   جز  جامه  که  کرد  از  آن  بدن  حظ

ای می که به جوشم از تو چون خم          خوش داری از آن   لب  و دهن   حظ

ای پیرهن این  تویی  که  داری                 زان   جوهر     زیر      پیرهن     حظ

بیتابم  از  اینکه  می کند  زلف                  بازی    بازی    از    آن   ذقن    حظ

لب  میگزم  از  حسد  که  دارد                  خط  زان  دو   لب   شکرشکن  حظ

در مهد  که  دایه  ساقیش بود                  می کرد   از    آن    لبان   لبن  حظ

گو  شیخ مگو  مرا  خطا  کار                    من   دارم   از   آن   بت   ختن  حظ

او  رهزن  کاروان   جانهاست                   وین    قافله   را   ز     راه زن    حظ

پر  زلزله  شد   جهان  و  دارد                 زان   زلزله   در     جهان فکن    حظ

با لذت عشق خسروی داشت               شیرین    ز    مذاق    کوه کن      حظ

پروانه    قرب   شمع    یابد                  مرغی   که   کند    ز   سوختن    حظ

شد  گرم  که  آردم  به  اعراض             اعراض   رقیب    کرد   و    من      حظ

                               بد   خویی   محتشم   به   این  خوی

                               خطیست   که   دارد   از   سخن   حظ

                                                     ****

آخ...ده دقیقه بلکه بیشتر طول کشید حظ ته بیت ها رو بچینم زیر هم هر چند هنوز فکر میکنم زیبادم زیر هم نیست ولی دیگه بهتر از این نمیشد..انگشت دست راستم خواب رفت...کلا دست راستم و پای چپم خواب رفت...کلا بخوام حساب کنم این چند وقته دستا و پاهام زیا خواب میره و به خاطر بد نشستنه مه...

آخه یه عادت بدی دارم موقع تایپ کردن..و کلا همیشه...و اونم اینکه من نمیتونم وقتی روی صندلی میشینم پاهام و به مدت زیادی اویزون کنم...یعنی بعد از پنج دقیقه چهار زانو میشینم..

بچه ی مکتب و مکتب خونه ایم دیگه....

حال کردین شعرش چقد قشنگ بود...انقدر قشنگ بود که تصمیم داشتم دیگه زیرش اراجیف بهم نبافم...

ولی خوب چون اینجا یه جورایی شبیه هفته نامه ی زندگیم شده..دوست دارم وقتی یه روزی گذشت و گذرم به این طرفا خورد یادم باشه که در چینین روزی من به خودم قول دادم که دیگه سر کار جدید حمید نرم....

بله...من با تمام سختی ها دلتنگی هاش بعد از یک هفته فکر کردن به این نتیجه رسیدم که برای کارشناسی ارشد شروع کنم به درس خوندن...!

من همچنان بازیگری را ، حمید پور آذری را ، و بچه هایش را از صمیم قلب دوست داشته...دارم و خواهم داشت..

ولی گاهی اوقات باید کمی هم به فکر اینده بود...

مسلما اگر پروسه ی تمرینات حمید کوتاه تر بود هیچ وقت همچین تصمیمی نمیگرفتم..

اما کشیده شدن تمرینات و اجرا تا آخر آبان و ایضا آذر...من و در تصمیمی که گرفتم قاطع تر کرد...

در این مدت سعی میکنم کتاب خوانده فیلم و کارتون دیده...و البته درس خوانده و اگر لطف دوستان شامل حالم شود در کارهایی که زیاد وقتم را نمیگیرد بازی هم کنم...

والبته شاید کلاس های سعید چنگیزیان را هم هفته ای یکبار در برنامه ی خود داشته باشم...

که زیاد هم از فضا دور نشوم...تا کنکور که قبول شوم...خدا بسیار بزرگ است....

نزدیک به یک هفته صبح ها ساعت ۶ بلند میشوم..آن هم چون مجبورم...کلاس رانندگی..و عجیب استاد خوبی است این خانم زارعی...

گفتم خیلی خواب آلو هستم...گفت پس من هر روز ساعت ۶ برات میس کال میندازم...

دیشب هم مزاحمی که تغریبا دو ماه است مزاحم است زنگ زد...و خیلی با مزه اینجاست که من یادم میرود توی گوشی ام شماره اش را به عنوان مزاحم سیو کنم...

و از همه جالب تر پیشنهادش برای انداختن انگشتر ی  از سنگ کوارتز بر انگشت حلقه  ام بود...تا کمی انرژی هایم متعادل شوم...هی آقای مزاحم تو از کجا فهمید ی من نا متعادلم...یعنی از طرز صحبت کردنم هم معلومه...چه بد..!

یادم باشد دیگر جوابش را ندهم ..هر چند باز یادم رفت شماره شو سیو کنم که یادم نره..

گیج..آقا من گیج ترین موجود روی زمینم...آن هم در تقاطع ها...

دیروز سه عدد کارتون نوش جان کردیم که دوتاش عالی بود...

یکی غول آهنی و اون یکی هم که وال _ای بود که دروغ چرا لحظاتی بسیار ناب و عمیقی در کارتون وال _ای نهفته بود که من هر چه بگویم هیچ فایده ای ندارد...

فقط اگر میتونید بگیرید نگاه کنید ...و حتما دستمال کاغذی کنارتون داشته باشید...

اینکه آشغال جمع کن کوچکی به نام وال _ای تنها ساکن زمین است و هر روز یک کار تکراری را انجام میدهد بی آنکه خسته شود...

به آدمیزاد یک درس بزرگ میدهد...از تکراری شدن زندگی ات نهراس بلکه آن را به گونه ای برای خودت لذت بخش و شیرین کن که در عین یکنواختی از همان ثابت بودنش هم لذت ببری کاری است سخت و البته دشوار...

و قبول کنیم در حین همین ثبات و تکراری بودن به یک تغییرات شگرف هم در زندگی میرسیم و ثبات درست مقدمه و یک نوع مرحله ی آمادگی برای رسیدن به مرحله ی بعدی است..

پس هر وقت به این مرحله از زندگی ات رسیدی جای زانوی غم در بغل گرفتن با آغوش باز به سمتش برو و اطمینان داشته باش کارهایت اگر چه به ظاهر خیلی کوچک و بی ارزش هم باشد مهم این است که تو داری آنها را انجام میدهی...و هیچ کسی نمیتواند آن کار کوچک را درست مثل تو انجام دهد...

اینم بگم ...دیگه برم...

نه دیگه برم بهتره...

مارکز منتظرمه...

روز خوبی داشته باشین و از زندگی تون لذت ببرین...

این یک شعار نیست یک واقعیته...

"    من نمیخوام" زنده" بمونم ....

    من میخوام" زندگی" کنم...    "