تصورات ذهنی که شارژش تمام شده

بستنی با طعم بادوم زمینی...
نویسنده : صمیه - ساعت ۱:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢٩
 

 

اگر پای در دامن آری چو کوه            سرت زآسمان بگذرد در شکوه

زبان در کش ای مرد بسیار دان       که فردا قلم نیست بر بی زبان

                                                                               (سعدی)

_____________________

بله...

این روزها با سعدی سرمان را گرم کرده ایم...

پس فردا منوچهری...

پس آن فردا رودکی...

پس پس آن فردا عطار...

_________________

عوض شدم...

نمیدونم چرا...

یه جور غریبیه...

خودم با خودش صمیمی نیست...

دیگه اشکی نمی ریزه..

دیگه مصرف دستمال بالا نیست..

همش احساس خستگی و کوفتگی داره...

فک میکنه دنیا همین پنج روز و شش روزه...

ریخن قطره تو چشم بابا زو فراموش میکنه..

دیگه با آدما احساس صمیمیت نمیکنه...

اگه ته مانده ای هم از حس میمیت توی نگاش میبینید همش دروغه ..باور نکنید

خیلی شارلاتانه...

دیگه آدامس دوست نداره...

چیپس و پفک هم همین طور..

جامدادی های پشت ویترین مغازه های لوازم تحریری هیچ حسی رو در اون بیدار نمیکنه...

ترجیح میداد گل کنار اتوبان شهید همت باشه..

تا آدمی که همت هیچ کاری رو نداره..

از خودش بدش میاد وقتی اینطوری در ملا عام ابراز ضعف میکنه....

که سخترین کار دنیا ابراز کردن ضعفه...

اما اینا ضعف نیست...

از این ضعف ها....از این کمبودها...از این واقعیات...

جهان بینی ش در حالت تغییرات شگرفی به سر میبره...

فکر میکنه یه بزغاله است که زنگوله نداره.....

و در بهترین حالت روحی روانی دوست داره زرافه باشه..

تنها یه سری از دوستای وفادارش تا حالا کنارش موندن...

که اونم به تعداد انگشتای دو تا دست به زور برسه...

شرایط سختی رو سپری میکنه...

و هیچ سپر دفاعی در برابر مشکلات توی کمدش نداره..

اون دست خالیه..

و مشکلات مجهز به صلاح های هسته ای ...

این جنگ نا برابر شیشه های عینکش رو خرد کرده...

و جیغ ش رو در اورده....

اما هیچکس صدای اونو نمی شنوه....

اون ترجیح میده...

فعلا ترجیح میده عقب نشینی کنه..

و بی خیال بازیگری بشه...

اون تا حالا هم بازیگر خوبی نبوده..

اون یه آدم بوده که فقط شوق و ذوق بیش از اندازه به دیده شدن رو

در وجودش چنون پرورونده که هیچ تصویر زشتی از خودش رو ندیده...

حالا پرده ها کنار رفته و اون به بی استعدادی خودش پی برده..

به جون خودم اگه برگردین ازم تعریف کنین میزنم تو گوشتون...

حال بد مسری است...

لذا پیش من نشینین...

دهنی مو نخورین...

این وبلاگم کلا نخونین..

_______________________

خدایا پس چرا کمکم نمیکنی به تعادل برسم...

هان..؟!