تصورات ذهنی که شارژش تمام شده

من تو را آنقدر دوست می دارم که تو...
نویسنده : صمیه - ساعت ۱:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/٢٦
 

 

هر که دیدم چو نی از غم به فغانست که تو   

                                                   یار غیری و فغان من از آن است که تو

همچو سوسن به زبان با همه کس در سخنی

                                                وین خسان را همگی حمل بر آن است که تو

می دری غنچه صفت پرده ی ناموس ولی

                                             بر من تنگدل این نکته عیان است که تو

پاکدامانی از الایش اغیار چو گل

                                         لیک امید من خسته چنان است که تو

همچو نرگس کنی از کج نظران قطع نظر

                                    زانکه از همت صاحب نظران است که تو

گرو از صورت چین بردی و ما را از پیت

                                    دیده ی معنی از ان رو نگران است که تو

می روی وز صفت سیمین بدنان هیچ بتی

                                 محتشم را نه چنان افت جان است که تو    

 

تازگی ها نمیدونم چرا انقد با محتشم حال میکنم...به خاطر همین سعی میکنم اول هر نوشته ای که میخوام بنویسم کمی هم از اشعار این شاعری که انگار من دیر کشفش کردم را برایتان بازگویم...

دیشب خواب چارلی چاپلین را دیدم...داشت به من مدل عصا دست گرفتن و حرکات پایش را یاد میداد که یهو خوابم کات خورد اومد یه جایی تو مترو...من بودم خسرو شکیبایی خدا بیامرز بود من تند تند شعر میگفتم اونم تند تند دکلمه میکرد...

شعره این شکلی بود...

عکس دو چشمون سیات...

افتاده روی ریلی که میخواد بره تو قلب من...

بیا بیا دوباره دلم هواتو کرده...

بی تو روزای هفته زشتن و پاره پاره...

توی دلم نشستی چه ساده و صمیمی...

گمون کنم تا ابد هیچ جا نری بمونی...

عکس دو تا چشم سیات افتاده روی قلب من...

چی کار کنم خودت میخوای تا بمونی تو قلب من...

من شعر نگم سنگین ترم...

بس که قشنگ شعر می گویم..

کجا بودیم حسن جون...

حسنی حموم نمیرفت...

چرا نمیرفت...؟

دوست نداشت...

گلی اومده...

چی چی اوورده...

نخود و کیشمیش..

با صدای چی...

بع بع...

بیا بریم هندستون زنت بدم دوباره...

اخ ننه جون...

جون ننه جون...

من زن هندی نمیخوام..

چرا نمیخوای...؟

زنا ی هندی موهاشون شوش داره(مخفف شپش می باشد برای رعایت کردن عرض و قافیه)

دست و پاهاشون یک کمی توش داره(توش یعنی کثیف برای رعایت کردن ریتم چاره ی دیگری نداشتم..)

یه کمی چربن و یه کمی چیلی...

بهتره زن بگیری از سومالی...

چرا سومالی...

زنای سومالی قشنگ و نازن...

دستمال سر به سرشون میبندن...

خوشگل و قد بلندن ..

سبزن و قر می ریزن...

پاشو بریم تا واست یه زن خوب بگیرم...

دست از طلب ندارم تا کام من بر آید

یا تن رسد به جانا یا جان ز تن در آید...

شاعر خیال میکرد شعرش چقد قشنگ است...

دستمال سری بست بر کله  بزرگش...

آن دم که من بماندم با محتسب شبی را...

من را بگفت که ای دوست این ره ثمر ندارد...

گر تو خیال کردی شعرت خیلی قشنگ است...

دست در دماغ همی کن...

جانا در آن شگفت است...

آخ...تموم شد یا نشد نمیدونم...

فقط یه چیزی میدونم وقتی شعر میگم کتف راستم میگیره...به دیافراگمم هم خیلی فشار میاد...درست مثل وقتایی که میخوام خاطره بنویسم...

انگار شعر هم از همان جایی میاید که خاطرات میآیند...چون موقع نوشتن جفتشان به یک نقطه از بدنم فشار می اید...

حال هیچ کس این روز ها خوب نیست..افسردگی ملی نامی است برازنده پدر محترم گذاشته ات بر این روزهای سرد زمستانی..

از پریروز تا حالا در حال پختن نذری هستیم...پریروز آش..دیروز شله زرد..امروز هم حلوا...برای تک تک تان دعا کردم...تا به آرزوهایتان برسید..اگر قابل باشم...

کاری باری...؟!

 

راستی موهای جلوی سرم داره میریزه..و این نشانه ی بزرگی است..یعنی من تازه دارم نویسنده ی خوبی میشوم...!