تصورات ذهنی که شارژش تمام شده

من یک بچه ی نا خواسته بودم...باور میکنی...؟
نویسنده : صمیه - ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱/٢۸
 

 

به زبان خرد این نکته صریح است صریح       که نظر جز به رخ خوب قبیح است قبیح

مدعای  دل  عشاق  بتان  می فهمند         به اشارات نهانی ز عبارات صریح

آن که این حسن در اجزای وجود تو نهاد       معنی خاص ادا کرد به  الفاظ  فصیح

بر دل ریش چه شیرین نمکی می پاشید      در حدیث نمکین جنبش آن لعل ملیح

ما هلاکیم و نصیب دگران آب حیات             ما خرابیم و طبیب دگران است مسیح

                               اینکه دل دیده شکسته از تو درستست درست

                               اینکه بیمار تو گردید صحیح است صحیح

                               محتشم کز تو به یک پیک نظر گشته هلاک

                               چشم حسرت به رخت دوخته چون صید ذبیح

                                                                   (محتشم جان کاشانی جان)

 نمیدونم دنبال صدای خنگیت میگردم این روزها به شدت...

مثلا شما آهنگی ، صدایی ، نوایی چیز غریب و آشنایی سراغ دارید به وضع و حال

یک بازیگر خنگی همچون من بخورد..؟

چرا انقدر خنگم..؟خدایا...!

امروز مربی رانندگی ام به خاطر اینکه پارک دوبل را نتوانستم درست انجام دهم دو جلسه کلاس اضافه برایم نوشت..

از خدا و پدر و مادرم پنهان نیست از شما چه پنهان دیگه حالم داره به هم میخوره از رانندگی...

این هفته میرویم یزد کلاس هایم افتاد برای شنبه و دوشنبه ی هفته ی دیگر...

خوب من ۵ شنبه عالی بودم...۶ تا پارک دوبل رفتم تو ده دقیقه خود استاده کف کرده بود..

ولی امروز افتضاح بودم افتضاح...

خوب شیب خیابان دستور زیاد است دیگر راننده ی حرفه ایش انداخته بود یه چرخش و تو ی جوی آب...

شانس هم نداریم محل امتحان را از خیابان امیر ابراهیمی با آن کوچه های نازنینش منتقل کرده اند به دستور...

آخه دستورم شد جا برای پارک دوبل و دور دو فرمون...آخه یه کم انصاف هم خوب چیزیه...

دارید من هی از حالت ادبی میزنم تو خودمونی و بالعکس..

گه..گه...گه...گه...

آقا گه بگیرن مغز اکبند من و اصلا...

من میخوام تارک دنیا شم بشینم تو خونه...

من میخوام در اطاقم و از تو ١٠ تا قفل گنده بزنم ...صب تا شب فقط کتاب بخونم...

کاریمم نباشه ادمای بیرون دارن چه گهی میخورن..

اصلا به من چه که خیلی ها باهوشن و توی یه بار امتحان رانندگی شونم قبول میشن...

خوب باهوشن مامانشون وقتی حامله بودتشون خاویار خورده ماهی خورده...

اصلا ما وضعمون بد بوده مامانم زیاد موقع بارداریش که توی یه سن خطرناک یعنی٣۶ سالگی بوده به خودش نرسیده...باورتون میشه اصلا من یه بچه ی نا خواسته بودم....یعنی خودم به قصد اینکه بیام نیومدم...اینو مامان همین دیشب واسم تعریف کرد...گفت یهو فهمیدم تو رو حامله ام..

به خداوندی خدا قسم...بچه هایی که از پیش ورودشون به این دنیا توسط پدر و مادر معلوم میشه آدم های با انگیزه تر...محکم تر...با انرژی مثبت تری هستند..

تا آدم های امثال من که بعد از یک ماه که در شکم مادرشان در حال تقسیم سلولی هستند تازه مادرشان به خودش می آید که ای دل غافل ...

آفتابه به آب داده اند...دسته گل به آب داده اند...اه..یه ضرب المثل ساده..

یه دو خط شعر ناقابل توی حافظه ی من نمیمونه...اونوقت موضوع سمینارم رو حافظه و یادگیری انتخاب کردم....

خوب شما چه توقعی دارید وقتی یک انسان در شرف ٢۴ ساگی اش با این حقیقت هولناک مواجه میشود که ناخواسته بوده...یعنی از قبل هیچ برنامه و تدارکی برای پا به دنیا گذاشتنم نبوده....و من مثل همیشه یک اتفاق هول آنگیز و حراس آورم..

چه برای خودم چه برای اطرافیانم...و من تنها کاری که کردم...یادداشت های روزانه ی کافکا را روی سینه ام فشردم...

به گوش هایش که خیلی بزرگ است زل زدم...گریه ام نگرفت خدایی...چرا دروغ بگویم...(بگم)

بعد یهو توی همین هاگیر واگیر اوضاع دراماتکی که بر آن لحظه از زندگی ام چیره شده بود یاد تو افتادم..یاد تو همیشه که نه ولی بعضی وقت ها به من ارامش میدهد...

نامت را روی یک کاغذ سفید آچهار بزرگ نوشتم...دروغ چرا ...

نامت را غرق (غرقه)بوسه کردم...بعد دروغ چرا بغضم گرفت...به بغضم اجازه دادم تا اشکم را هم در بیاورد...و فقط یک اشک چکیده شد روی نقطه ی یکی از حروف اسمت...بعد سریع کاغذ را مچاله کردم انداختم سطل اشغال..

کمی آرام شدم...اما نه خیلی...کمی...بعد دلتنگی ام برایت هر لحظه بیشتر و بیشتر شد..

دروغ چرا کاغذ را از توی سطل آشغالی بیرون آوردم و مچاله گی اش را صاف کردم...

و دروغ چرا...یک دل سیر روی نامت گریستم...!

چشم هایم از گریه ی دیشب هنوز تار است...

دروغ چرا...

باورت میشود...؟!

 

 


 
 
w a l l . e
نویسنده : صمیه - ساعت ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱/٢٢
 

 

من بی تو ندارم از چمن حظ                       دور  از سمنت   ز   یاسمن      حظ

بی روی  تو در  چمن  ندارند                       از صحبت هم ، گل و سمن    حظ

بی  قد  تو   نارواست  کردن                       از  دیدن   سرو   و   نارون       حظ

یک ذره نمی فروشم  ای  گل                     تشویش تو من به صد تو  من  حظ

خوش می کند از  دراز  دستی                   آغوش   تو  از  تو    سیمتن    حظ

با حسن طبیعت است کز وی                     با طبع   کنند    مرد    و  زن    حظ

جعد  تو  ذقن  طراز  و  دل  را                     چون تشنه از آن  چه  ورسن    حظ

جز جام که دید از آن دهن کام                   جز  جامه  که  کرد  از  آن  بدن  حظ

ای می که به جوشم از تو چون خم          خوش داری از آن   لب  و دهن   حظ

ای پیرهن این  تویی  که  داری                 زان   جوهر     زیر      پیرهن     حظ

بیتابم  از  اینکه  می کند  زلف                  بازی    بازی    از    آن   ذقن    حظ

لب  میگزم  از  حسد  که  دارد                  خط  زان  دو   لب   شکرشکن  حظ

در مهد  که  دایه  ساقیش بود                  می کرد   از    آن    لبان   لبن  حظ

گو  شیخ مگو  مرا  خطا  کار                    من   دارم   از   آن   بت   ختن  حظ

او  رهزن  کاروان   جانهاست                   وین    قافله   را   ز     راه زن    حظ

پر  زلزله  شد   جهان  و  دارد                 زان   زلزله   در     جهان فکن    حظ

با لذت عشق خسروی داشت               شیرین    ز    مذاق    کوه کن      حظ

پروانه    قرب   شمع    یابد                  مرغی   که   کند    ز   سوختن    حظ

شد  گرم  که  آردم  به  اعراض             اعراض   رقیب    کرد   و    من      حظ

                               بد   خویی   محتشم   به   این  خوی

                               خطیست   که   دارد   از   سخن   حظ

                                                     ****

آخ...ده دقیقه بلکه بیشتر طول کشید حظ ته بیت ها رو بچینم زیر هم هر چند هنوز فکر میکنم زیبادم زیر هم نیست ولی دیگه بهتر از این نمیشد..انگشت دست راستم خواب رفت...کلا دست راستم و پای چپم خواب رفت...کلا بخوام حساب کنم این چند وقته دستا و پاهام زیا خواب میره و به خاطر بد نشستنه مه...

آخه یه عادت بدی دارم موقع تایپ کردن..و کلا همیشه...و اونم اینکه من نمیتونم وقتی روی صندلی میشینم پاهام و به مدت زیادی اویزون کنم...یعنی بعد از پنج دقیقه چهار زانو میشینم..

بچه ی مکتب و مکتب خونه ایم دیگه....

حال کردین شعرش چقد قشنگ بود...انقدر قشنگ بود که تصمیم داشتم دیگه زیرش اراجیف بهم نبافم...

ولی خوب چون اینجا یه جورایی شبیه هفته نامه ی زندگیم شده..دوست دارم وقتی یه روزی گذشت و گذرم به این طرفا خورد یادم باشه که در چینین روزی من به خودم قول دادم که دیگه سر کار جدید حمید نرم....

بله...من با تمام سختی ها دلتنگی هاش بعد از یک هفته فکر کردن به این نتیجه رسیدم که برای کارشناسی ارشد شروع کنم به درس خوندن...!

من همچنان بازیگری را ، حمید پور آذری را ، و بچه هایش را از صمیم قلب دوست داشته...دارم و خواهم داشت..

ولی گاهی اوقات باید کمی هم به فکر اینده بود...

مسلما اگر پروسه ی تمرینات حمید کوتاه تر بود هیچ وقت همچین تصمیمی نمیگرفتم..

اما کشیده شدن تمرینات و اجرا تا آخر آبان و ایضا آذر...من و در تصمیمی که گرفتم قاطع تر کرد...

در این مدت سعی میکنم کتاب خوانده فیلم و کارتون دیده...و البته درس خوانده و اگر لطف دوستان شامل حالم شود در کارهایی که زیاد وقتم را نمیگیرد بازی هم کنم...

والبته شاید کلاس های سعید چنگیزیان را هم هفته ای یکبار در برنامه ی خود داشته باشم...

که زیاد هم از فضا دور نشوم...تا کنکور که قبول شوم...خدا بسیار بزرگ است....

نزدیک به یک هفته صبح ها ساعت ۶ بلند میشوم..آن هم چون مجبورم...کلاس رانندگی..و عجیب استاد خوبی است این خانم زارعی...

گفتم خیلی خواب آلو هستم...گفت پس من هر روز ساعت ۶ برات میس کال میندازم...

دیشب هم مزاحمی که تغریبا دو ماه است مزاحم است زنگ زد...و خیلی با مزه اینجاست که من یادم میرود توی گوشی ام شماره اش را به عنوان مزاحم سیو کنم...

و از همه جالب تر پیشنهادش برای انداختن انگشتر ی  از سنگ کوارتز بر انگشت حلقه  ام بود...تا کمی انرژی هایم متعادل شوم...هی آقای مزاحم تو از کجا فهمید ی من نا متعادلم...یعنی از طرز صحبت کردنم هم معلومه...چه بد..!

یادم باشد دیگر جوابش را ندهم ..هر چند باز یادم رفت شماره شو سیو کنم که یادم نره..

گیج..آقا من گیج ترین موجود روی زمینم...آن هم در تقاطع ها...

دیروز سه عدد کارتون نوش جان کردیم که دوتاش عالی بود...

یکی غول آهنی و اون یکی هم که وال _ای بود که دروغ چرا لحظاتی بسیار ناب و عمیقی در کارتون وال _ای نهفته بود که من هر چه بگویم هیچ فایده ای ندارد...

فقط اگر میتونید بگیرید نگاه کنید ...و حتما دستمال کاغذی کنارتون داشته باشید...

اینکه آشغال جمع کن کوچکی به نام وال _ای تنها ساکن زمین است و هر روز یک کار تکراری را انجام میدهد بی آنکه خسته شود...

به آدمیزاد یک درس بزرگ میدهد...از تکراری شدن زندگی ات نهراس بلکه آن را به گونه ای برای خودت لذت بخش و شیرین کن که در عین یکنواختی از همان ثابت بودنش هم لذت ببری کاری است سخت و البته دشوار...

و قبول کنیم در حین همین ثبات و تکراری بودن به یک تغییرات شگرف هم در زندگی میرسیم و ثبات درست مقدمه و یک نوع مرحله ی آمادگی برای رسیدن به مرحله ی بعدی است..

پس هر وقت به این مرحله از زندگی ات رسیدی جای زانوی غم در بغل گرفتن با آغوش باز به سمتش برو و اطمینان داشته باش کارهایت اگر چه به ظاهر خیلی کوچک و بی ارزش هم باشد مهم این است که تو داری آنها را انجام میدهی...و هیچ کسی نمیتواند آن کار کوچک را درست مثل تو انجام دهد...

اینم بگم ...دیگه برم...

نه دیگه برم بهتره...

مارکز منتظرمه...

روز خوبی داشته باشین و از زندگی تون لذت ببرین...

این یک شعار نیست یک واقعیته...

"    من نمیخوام" زنده" بمونم ....

    من میخوام" زندگی" کنم...    "

 


 
 
من هیچ وقت نمی میرم...من یه روز صبح زود گم میشم...!
نویسنده : صمیه - ساعت ۱:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱/۱۳
 

                                         دریا دل

سپهر حوصله آن ابر دست دریا  دل                که جیب و دامن پر زر به سایل افشاند  

حساب بخشش او در جهان به خلق خدا       به  غیر    قادر    دانا    کسی  نمیداند

در اولم یکی از قابلان لطف چو دید               به تحفه خواست مرا شرمسار گرداند 

ولی در آخر کارم  چو  یافت  نا قابل             به آن رسید که آنها که داده بستاند... 

                                            ((((((( ))))))))

 

تغریبا محتشم خواسته بگه از نخورده بگیر بده به خورده...البته برداشته منه از شعرو هیچ ضرب و زوری هم نیست که حتما درسته احتمال غلط بودنش زیاده و احتمال درست بودنش هم زیاد...

قانون شماره ی یک : در جهان بیشمار احتمال هست که از سقف ١٠٠ درصد گاهی اوقات عبور میکند...دو چیز در عین اینکه ارزش احتمالی برابری ندارند کاملا هم میتوانند برابر باشند...در جمع عدد دو به علاو ه ی سه جواب پنج است...

پس دو ارزش برابری با سه دارد با اینکه سه بزرگتر است ولی از کنار هم نشستن این دو عدد نتیجه حاصل شده و همیشه نتیجه مهم است...

مهم نیست توی کارنامه ات ریز درسهایت چقدر است همه اول میروند سراغ معدل...

کل مهم تر از جزییات است در ضمیمه ی قانون شماره ی یک طبق یک اصل گریز ناپذیر که کنوانسیون ژنو هم زیرش را امضا کرده کجای کارید...

قانون شماره ی دو : هر وقت قانون شماره ی یک و از بر کردید (حفظ کردید )بدون اینکه واوشو جا بندازیم وارد مبحث خطیر قانون دو میشویم...

فعلا چشمهایتان را بسته...برای ١٠ ثانیه هم که شده سعی کنید با دستاتون هیچ کاری نکنید ...مثل دست تو دماغ...دست لای موها...دست تو گوش..دست زیر بغل..کندن جوش...اعم از جوش های صورت به اضافه ی کلیه ی جوش های بدن...

حالا ١٠ ثانیه وقت دارید تمام این کارها را یهو با هم انجام دهید...فقط ١٠ ثانیه...اگر نرسیدید که نرسیدی شما امتحان ورود به قانون دوم را رد شده اید برید سر جاتون بگوزید یا اروغ بزنید...بالاخره باد و تو شیکمتون نگه ندارید که دچار غم باد میشین...

کسانی که تونستن گوش بدن ببینن چی میگم...شما تا وقتی که گروه بازنده موفق به انجام عمل مذبوره نشده سر جاتون بشینید و گوزها و آروغ هاشون رو بشمارید شما هیچ فرقی نه در ظاهر نه در باطن با اون ها ندارید..

شما احتمالا کمی در این کارها کار کشته تر هستید پس جای تفخر و فخر فروشی آروم بتمرگین سر جاتون و هر کاری میگم و بکنین...

آفرین...

بله الان شبه...خیلی هم شبه...زانوی راستم درد میکنه...نمیدونم چرا....؟

امروز دو تا آدمس چسبیده شد به پشت علمک گازی در کوچه ی چهارم جایی حوالی تئاتر شهر...یعنی تا بیست سال دیگر سر جایشان میمانند...

فک کن سال ١۴٠٩ پاشیم بریم ببینیم هست یا نه...بعد توی روزنامه ها چاپ میکنن دو آدامس به مدت بیست سال به دیوار سیمانی چسبیده ماندند..

لا اقل اسم آدامسم توی کتابای گینس ثبت میشه...

اینکه من خیلی خود شیفته ام...و هر لحظه دارم به مرز انواع بیماری های روحی و روانی نزدیک میشوم هم میشود یک مقوله ی جدا گانه که فعلا حس گفتنش نیست...

ظاهر و باطن جلوتونم دیگه ...توضیح بیشتر در پاورقی دامنم...

خلاصه الان دارم به این فکر میکنم که من با این سطح از انرژی هیچ وقت نمیمیرم..

من یه روز صبح زود وقتی تمام انررژی هامو از دست دادم تبدیل به یک ذره اتم شده در فضا معلق مانده تا برسد روزی شاید به خورشید...

بله من یکی از بیلیون ها اتم تشکیل دهنده ی خورشیدم...

که در اثر یک پرتو افشانی نادرست به کره ی زمین پرتاب شدم...

و بالاخره هم به مبدا و منشا خودم خورشید باز خواهم گشت...

تغریبا چیزی حدود ۴ هزار سال نوری...

بشمار هزار و یک...هزار و دو...هزار و سه...

قانون شماره ی دو : همیشه جنش مذکر باید با فاصله ی دو ثانیه از شما جلوتر باشد...

جلو آن هم دست چپ برای این کار تیر چراغ برق...اخ تف روی زمن را مبدا قرار داده بعد از رد شدن فرد مذکر شروع به شمارش کنید...

اگر قبل از دو ثانیه به فرد مذکر رسیدید فاصله ی طولی خود را حفظ کرده...

دنبال فاصله ی عرضی بگردید...فاصله ی عرضی عبارت اند از جمع طول شما به اضافه ی

طول فرد مذکر تقسیم بر عرض فرد مذکر منهای عرض مونث ضرب در مجذور دو ثانیه فاصله به توان دو....که اگر خواستید کوسینوس دور سر فرد مذکر را به دست آورده در سینوس دور سر خود ضرب کنید...

این کار فقط برای رسم شکل روی نمودار است...

محور عمودی ایکس ها بر محور افقی ایگرگ ها رسم و اگر نمودار شما سیر نزولی طی کرد یعنی به سمت مثبت بی نهاییت رفت شما بچه مثبتی هستید بهتون تبریک میگیم...

اگر سیر صعودی طی کرد یعنی شما به سمت منفی بینهایت رفته...بریتان طلب آمرزش میکنیم..

آی مامان ! مردم از زانو درد....!

 


 
 
بهتر نیست دیگه بخوابی دخترک خنگ...!
نویسنده : صمیه - ساعت ۱:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱/٥
 

 

عاشق از حسرت دیدار تو اهی نکند          که در او غیر غنیمانه نگاهی نکند

آنچه با خرمن جانم به نگاهی کردی           برق هر چند بکوشد به گیاهی نکند

عشق تاراج گرت یک تنه با هر دو جهان      کرد کاری که به یک کلبه سپاهی نکند

شدم از سنگدلیهای تو خرسند به این       که کسی در دلت از وسوسه راهی نکند

منعم از ناله رسد پند دهی را که که شود   هدف  تیر   نگاه   تو   و   آهی    نکند

من گرفتم که نگه در تو گناهست ای بت     بنده این حوصله دارد که گناهی نکند

دیدم آن زلف و تغافل زدم آهم برخاست      نتوانست که تعظیم سیاهی نکند

آنچه با کوه شکیبم رخ تابان تو کرد            شعله ی آتش سوزنده به کاهی نکند

                                   محتشم این همه از گریه نگردد رسوا

                                   که تواند بکند گاهی و گاهی نکند...

 

آخه آدم انقدر خنگ میشه...؟گفتم بیام تو لاگفا بنویسم بعد کپی کنم تو پرشین بلاگ متنه کپی نشد که نشد منم ضایع...مجبور شدم بذارمش تو عروسکخانه...!(چه با حال شد ریتمیک شد)

خوب کلا عروسکخانه یه جورایی با این یکی وبلاگه فرق میکنه...ارزش گذاری نمیکنم ولی دوست دارم توی این وبلاگم خودم باشم اما اونجا یه کم از خودم کنده شم...

میفهمید منظورمو که ایشالا..

خلاصه متنه رفت توی اون یکی وبلاگه تا هم آه از نهادم بلند شود هم کونم به شدت بسوزد..

والا انقدر مردم غم و غصه دارن که دیگه ان چیزا میشه خورشید زیر دل...

والا...

خوب حرفی نیست همش و نوشته بودم که اینجا باشه رفت اونور...

حالا عیب نداره...یه کمم اون یکی وبلاگه از خشکی در میاد اصلا کی به کیه...

راحت باش...

دو روز دنیا نشستیم هی واسه هم قمپوز ماییم خودمون که اول و آخر میدونیم هیچ پخی نیستیم معلوم نیست سر کدوم ننه قمری و داریم شیره میمالیم...

من هیچ پوخی نیستم ولی به جون عزیزم (مادر پدرم که عمرش را داده به شما)

خیلی دوست دارم یه روزی یه پوخی شوم....

کمبود محبت دارم ...کمبود دارم کلا...؟

بله ...حتما..شاید..به احتمال غریب به یقین صد در صد...

عید هم که خوبه...داریم همینطور عیدی درو میکنیم..

و تورم اینبار به نفعمان شده...!

بسه دیگه تا چشمام از حدقه بیرون نجهیده...

تا مادرم با ملاقه اش به سراغم نیامده...

تا برق ها نرفته...

از حضور شما رفع زحمت میکنم...

آقا ...خانم...خوش بگذره بهتون...

شبتون هم خوش...